"Bak dostum, dünyayı bir arada tutanın iyilik ya da güzellik olduğunu düşünenin dünyası erken kararır."

“Hemen teslim olmadım yani; fakat güzel şeylerin bir gün biteceğini biliyordum.”

Məndən sənə gəlməyə nə yol var, nə cığır.
Düzənliklər dağ olub, daha gecdi əzizim.
Azacığ ağrıyırdı sinəmin sən tərəfi.
Dərindən nəfəs aldım, o da keçdi əzizim.

Mən səndən nə incimişəm, nə də küsmüşəm.
Mən səndən xeyli vaxtı uzaq düşmüşəm əzizim.
Gəlməyi düşünürsənsə, bəlkə də gecdi artıq.
Mən onsuz sənsizliyə, can verib öyrəşmişəm əzizim.

Qəribə dünyadır qaralı, ağlı.
Mən sənə inandım gözləri bağlı,
Sən məni buraxıb ürəyi dağlı.
Bütün olanları silən adamsan.

Bilinməz dünyanın hikməti sirri.
Gedənin sanma ki, görünər yeri.
Sən bütün dünya'ya olsan da diri.
Mənim gözümdə ölən adamsan.

Yetmədi o qədər cəhdim, iradım,
Tutmur əməllərin, sərt gileyinlə.
Mən səni bəxtəvər etmək istədim,
Sən özün oynadın, öz taleyinlə.

"Qısaca həvəsim qalmayıb daha,
Kim məni sevirsə qoy belə sevsin.
Heç kimə, heç nəyi verə bilmərəm,
Bu halda kim sevər, qoy elə sevsin."

İnsan boylu boyunca bir hastalık. İnsan korku.

"İnsan yıkım."

Biliyor musun;

"Değiştiremeyeceğini anladığın şeyleri kabul ettiğinde savaşın bitiyor."

Aslında;

Sen kusursuz değildin, ben sende kusur aramadım.

"İndi deyirsən ki günah səndədir.
Günahı boynuma alıb gedirəm.
Mən axı nəyini sevmişdim sənin?
Düşünə-düşünə dalıb gedirəm.

Bir ovuc kül idin, ocağın oldum.
Üşüyən ruhunun qucağı oldum.
Ömrünün ən şirin, xoş çağı oldum.
Özüm öz qədrimi bilib gedirəm."