Sezgin Kaymaz'dan "Deccal'in Hatırı"

Angara' usulü aşk romanı
Erkin Koray'ın ünlü Ankara oyun havası ne zaman kulağıma çalınsa, aklım ritmden çok sözlerine kayar "Bu bir Ankara hatırasıdır, Ankara'dan çıkar" der Erkin Koray ve elektronik bağlamanın bilinen ritmi arkadan tıngır mıngır devam eder Sözlerine gider aklım çünkü bir oyun havası ancak bu kadar duyguyu aynı anda barındırabilir: Romantik, arkadaş canlısı, hırçın, iddalı, sert, naif, absürd, eğlenceli, komik ve alabildiğine ciddi Tüm bu duygular, aynı anda duyulur bu oyun havasının sözlerinde ve Erkin Koray'ı, Erkin Koray yapan duyguların tamamı bunlar bana göre Bu duyguların hepsini bir arada, ayrıca bir oyun havasının içinde verebilmek ise Erkin Koray'a has bir durum tabii Bu duyguların birini bile içine sindiremeyen şarkılar ya da edebiyat ürünleri o kadar çok ki şimdi, belki o yüzden şaşkınlık ve hayranlık oluyor Erkin Koray'ın bu şarkısını her duyduğmda hissettiğim Tıpkı bu oyun havasında olduğu gibi duygu patlaması yaşatan bir "şey" bulunduğunda ise hemen sahiplenmek gerek Sahiplenmek de yetmez, eşe dosta duyurmak, tavsiye etmek gerek İşte bu yazı da tam olarak böyle bir durumla ilgili Erkin Koray'ın müzikle yaptığını, edebiyatla yapan birinin romanı burada söz konusu olan
Gerçi bahsedeceğim kişinin çok ihtiyacı olduğunu sanmıyorum bu türden tavsiyeleşmelere çünkü ciddi, ciddi olduğu kadar da nitelikli bir okur kitlesini takmış durumda peşine zaten Burada yapılmaya çalışılan ise anlatılan kişiye ve romanına dair birkaç küçük nottan ibaret kalacak Öyle de kalması gerek zaten çünkü bu kısıtlı alana, her sayfasından ayrı bir panayırın aktığı romanın sığması imkânsız
Sezgin Kaymaz ve yeni romanı Deccal'in Hatırı'ndan bahsediyorum Daha önce yayımlanan hiçbir romanıyla okuruna "vakit kaybı" sıkıntısı yaşatmayan bir yazar Kaymaz Yeni yayımlanan romanı da tıpkı diğerleri gibi: Başlıyorsunuz ve bir yandan delicesine sonu nereye bağlanacak diye sabırsızlanırken bir yandan da hiç bitmesin, Sezgin Kaymaz anlattıkça anlatsın istiyorsunuz Bunun birkaç nedeni var En önemlisi ise Kaymaz'ın kahramanlarını kapı komşumuz kadar yakın insanlardan seçmesi Sokağın tam ortasından hikâyeler anlatıyor yazar Bunun yanına "fantastik" de diyebileceğimiz bazı durumlar giriyor ancak Sezgin Kaymaz romanları ne kadar "fantastik", tartışılır Şöyle ki, Gabriel Garcia Marquez'in kült romanı Yüz Yıllık Yalnızlık'ta, çamaşır sererken çıkan bir rüzgar sonucu uçup kaybolan Remedios ne kadar fantastikse o kadar fantastik Sezgin Kaymaz'ın kahramanları da Marquez uçurduğundan uçmadı Remedios Romanın kendi gerçekliğinde, gerçekten uçtu Tıpkı Kaymaz'ın bir önceki romanı Kün'de, "Gonyalılar" gibi konuşan ve bunu kimsenin yadırgamadığı köpek Çeto'nun gerçekliği gibi
Bu bağlamda Sezgin Kaymaz romanlarının ne kadar fantastik olduğu sorusuna da kendi dünyamızın gerçekliği kadar diyebiliriz rahatlıkla

______________________________