Hz. Hasan’ın (r.a.) Kısaca Hayatı

Hz. Muhammed’in (s.a.v.) sevgili torunu Hz. Hasan (r.a), 625 yılında Medîne’de doğdu. Kendisine “Hasan” ismini Resûlullah (s.a.v.) verdi. Künyesi Ebû Muhammed’dir. Babası Hz. Ali, annesi Hz. Fatıma’dır.

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in yakın alâkası, şefkati ve terbiyesi altında büyüdü. Râşid halifelerin beşincisidir. Halifelik hakkından Muâviye lehine vazgeçmek sûretiyle Müslümanlar arasındaki birliği temin etmiştir. Cömert ve hakîm bir zat idi.

Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz’den 13 hadîs rivayet etmiştir. Rivayetleri Sünen’lerde yer alır.

Hz. Hasan’ın (r.a.) Çocukları
Bir rivayete göre evliliklerinden 11 çocuğu olmuştur. İsimleri; Muhammed, Zeyd, Hasan, Hasan, Kâsım, Ebûbekir, Abdullah, Amr, Abdurrahmân, Ömer, Talha.

Hz. Hasan’ın (r.a.) Özellikleri
Hz. Hasan (r.a.), küçüklüğünden itibaren halim, selim, çarpışma ve mücadeleyi sevmeyen, sulh ve anlaşmayı tercih eden bir şahsiyet ve karakter sergilemiştir. Babasının yanında Cemel ve Sıffîn muhârebelerinde yer almasına rağmen çarpışmaya katılmamıştır. (Varol, Mehmet Bahaüddin, Hz. Hasan, Ankara: TDV Yayınları, 2014, 154, 194.)

Hz. Hasan’ın (r.a.), Tasavvuf ve zühd dünyasında mühim bir yeri vardı. Günlerinin çoğunu oruçla geçirir, riyâdan uzak durur ve nâzik bir dille konuşurdu. (Heyet, Sahâbe’den Günümüze Allah Dostları, İstanbul: Şule Yayınları, 1996-2001, II, 100.)

Hz. Hasan ve Hüseyin’in (r.a.) Yüzüklerine Yazdırdıkları Yazı
Hz. Hasan ile Hz. Hüseyin (r.a), yüzüklerine “Zikrullah” nakşettirmişlerdi. (Beyhakî, Şuab, VIII, 368/5950; Varol, Hz. Hasan, s. 192.) Hiçbir zaman gaflete düşmek istemiyor, unuttuklarında hemen hatırlayıp dâimâ Allah’ın zikriyle meşgul olmayı istiyorlardı.

Hz. Hasan’ın (r.a.) Faziletleri
Hz. Hasan’ın (r.a.) fazîletleri saymakla bitmez. O, efendi, hilm, vakar, sekînet ve hayâ sâhibi, son derece cömert, herkes tarafından sevilen, fitne ve kılıçtan nefret eden bir zât-ı mübârek idi. (Suyûtî, Târîhu’l-hulefâ, s. 189.)

25 Defa Yürüyerek Hacca Gitti
Hz. Hasan (r.a.), 25 defa yürüyerek haccetmiştir. Ağzından hiç kötü söz çıkmazdı. (Suyûtî, Târîhu’l-hulefâ, s. 190.)

______________________________