6 Şubat 04:17

Bu konuyu benim açmam en doğrusu sanırım. Ayakta durmanın imkansız olduğu bir depremdi. Kimi mutlu, kimi mutsuz o gece uyudu herkes. Sabahına herkes aynı durumdaydı. İkinci yıl dönümü yarın ama o çığlık, feryat figan insanların sesleri halen kulağımda.

Deprem anında tek amacım annemi sağ salim güvenli bir yere çıkarabilmekti. Yoksa 3. kattan koşa koşa kendimi yola atmam 15 saniyemi alırdı sadece. Arada bir kabus görüyorum. Ömrüm boyunca bu travma geçmeyecek, o kesin.

Başımız sağolsun ülkece..