Benim korkum yok zaten adımız çıkmış çıkacağı kadar o yüzden gılgamış destanı yazıyorum! Okumazsa elimden çekeceği var bilir o yüzden okumak zorundasın gülüm.
Şimdi şöyle başlayayım; Serkan benim hayatımda tanıdığım en şey insan, ımm şey anladınız siz onu. Anlayanlar anlamayanlara özet geçer. Ben bu yazıdan sonra ağır bir zorbalığa uğrayacakmış gibi hissediyorum, hatta kesin olarak emin olduğumu belirtmek isterim. Yine de durmak yok devamke.
Serkan, benim için sadece bir arkadaş değil, bir abidir. Ama öyle “abim” deyip geçilen cinsten değil; gerçekten varlığıyla sığınak gibi olan, bir kelimesiyle insanı toparlayan türden. Hayat bazen karmakarışık olur ya hani, işte o anlarda Serkan bir nevi harita gibi yönümü bulmamı sağlar. Sustuğumda sessizliğimi anlayan, güldüğümde gerçekten sevindiğimi hissedebildiğim nadir insanlardan.
Bazen ona öyle saçma şeyler anlatırım ki “Ya bu kıza ne olmuş yine” demeden beni dinler. Çünkü bilir: bazen sadece anlatmak isterim. Çünkü o dinlemeyi, anlamayı, yanında olmayı gerçekten bilen biri. Ve bu çağda böyle insanlar çok az kaldı be.
İşte bu yüzden seni sadece bir arkadaşım gibi değil, abim gibi seviyorum. Çünkü seninle kurduğum bağ, zamanın, mesafenin, sessizliklerin ötesinde bir şey. Herkesin bir iyi ki'si vardır ya hayatta, işte sen benim en sağlam iyi ki'lerimden birisin.
Ben bazen çok saçmalarım, bazen de içime kapanırım, ama ne olursa olsun bilmeni isterim ki: bu deli kız seni çok seviyor. Varlığını, dostluğunu, o kendine has Sekoluğunu. Hep hayatımda ol istiyorum, çünkü sen oldukça, dünya biraz daha eğlenceli bir yer gibi geliyor bana.
Yani uzun lafın kısası, Sekom seni hem çok seviyorum, hem de sana çok değer veriyorum. Zorbalık yaparsan yap, yazıyı okudun artık. Geri dönüş yok!
