Vera Tulyakova Hikmet, Nâzım Hikmet’in ölümünden sonra, onunla yaptığı söyleşiler olarak nitelendirdiği bu kitabında, şairin ülkesinden ayrıldıktan sonra, 1951’de üçüncü ve son kez gittiği Sovyetler Birliği’nde, coşkulu gençlik yıllarında idealinde yarattığı sosyalizmin gerçekleştirilememesi ve yeni insan tipinin yaratılamaması karşısında yaşadığı hayal kırıklıklarını, şaşkınlıklarını, acılarını; SSCB’de XX. Kongre öncesinde ve sonrasında Merkez Komite’nin sanata ve sanatçılara olan yaklaşımını, Sovyet Yazarlar Birliği çevresinde yaşanan olayları ve bütün bunların karşısında Nâzım Hikmet’in taviz vermez duruşunu anlatıyor.Nâzım Hikmet’in derin yurt sevgisi, karısı Vera’ya duyduğu sınırsız aşk ve kıskançlıkları; Aragon, Neruda, Erenburg, Pasternak gibi dünyaca ünlü yazarlarla yakın dostluk ilişkileri ve edebiyat tartışmaları; ölüm önsezileri ve korkusu, çizgi dışı aşkları, şairin iç dünyasına girilerek, kişisel duygularıyla, içten ve şiirsele varan bir dille aktarılıyor Bahtiyar Ol Nâzım’da.Kitabın son sayfalarındaki ölüm üzerine söyleşiler, insanı derinden sarsan ölçülerde...Giderayak işlerim var bitirilecek,giderayak.Ceylanı kurtardım avcının elindenama daha baygın yatar ayılamadı.Kopardım portakalı dalındanama kabuğu soyulamadı.Oldum yıldızlarla haşır neşirama sayısı bir tamam sayılamadı.Kuyudan çektim suyuama bardaklara konulamadı.Güller dizildi tepsiyeama taştan fincan oyulamadı.Sevdalara doyulamadı.Giderayak işlerim var bitirilecek,giderayak.

(Tanıtım Bülteninden)

______________________________