Figen Şakacı'dan "Pala Hayriye"

[anatoLya]

Biz büyüdük ve kirlendi dünya"
Figen Şakacı, edebiyat dünyasına adımını Bitirgen'le attı Bundan üç yıl kadar önce yayımlanan ve yüz sayfayı bulmayan hikâyesinde, bir kız çocuğunun büyümesindeki yaraları anlatmıştı Şakacı O küçük kız özelinde aslında "genel" bir tabloydu yazarın çizdiği Toplumda kız çocuklarının büyürken yaşadığı "tökezlemeler", yediği "çelmeler" ve aldığı "hasarlar", onların geleceğe taşımak üzere çantalarına attığı çürük meyveler aslında Şakacı da bu çürük meyve kokularının peşine düşerek cümlelerine taşımıştı Bununla birlikte arka fonda akan zamanda 80'lerin o isli puslu dünyası yer alıyordu Siyasi atmosfer bir çocuğun görebileceği kadar yakından akarken, o zamanların bugüne çok taşınamayan sosyal yaşamı da hikâyenin bir başka boyutuydu


Yazarın anlattığı o küçük kız çocuğu büyüdü şimdi Bitirgenlikten Palalığa tefi etti Zaman, ibresini 80'lerden 90'lara çevirdi Hayriye on sekizine bastı ve evden kaçtı Meşhur olmak için değil Bir şekilde kazandığı üniversitede okuyabilmek için "İki minibüs parası kadar canla" çıktı yoluna ve o canlardan birini yolda düşürse de geri dönmedi Korkuyordu Ağabeyi ya da mahallelinin görmemesi gerekiyordu Görürse tüm hayalleri başalamadan bitebilirdi ama yine de gitti, üniversitenin kapısına dayandı "Ben şimdi hasbelkader kazandığım bu üniversitede öğrenci olacaktım öyle mi? Karşısında bu kadar küçülmüşken hem de"


Üniversitede okuyabilmek için kaçtı Hayriye ama bunu bir bahane olarak alabiliriz aslında Yaşadığı o dar çevre ve çerçeveden kurtulup, ölecekse bile kendine yakıştırıldığı gibi değil kendi istediği gibi ölmekti amacı belki de Bir şekilde kabuğunu kırmak, bunu da gerçekten istediği şekilde gerçekleştirebilmek Üniversite bunun için iyi bir başlangıçtı işte ama onun bu yaptığı başkalarının gözünde yine başka başka anlamlar taşıyordu: "Meğer evden kaçarak kadının özgürleşme mücadelesinde ilk adımı atmış, cinsel kimliğimin bilincine varmış, birey olmanın onuruna uygun hareket etmişim de haberim yokmuş" Oysa Hayriye sadece kendi olarak yaşama adım atabileceği bir mecra peşindeydi


Bu kaçışa karar verdiğinde nerede kalacağını ya da başını yastığa mı yoksa taşa mı dayayacağını bilmiyordu Hayriye Hayirye'nin önemi biraz da burada aslında Cesaretle adlandırabilirz onun bu yaptığını rahatlıkla ama daha çok "göze alma" demek gerekir Başını yastığa koymayı kim istemez? Ama Hayriye taşa da razı "kendi olmak" için çıktığı bu yolculukta O yüzden saygıyı daha baştan hak ediyor Ama su bir şekilde akıyor, yolunu buluyor Hayriye de evden kaçarak adım attığı bu yeni yaşamında her zaman oynak bir zemini olsa da bir şekilde taşları yerine oturtuyor Tam da istediği gibi: Küçük destekler görse de "kendince"